Wat wij zelf leerden over verbinding

Wij begeleiden koppels bij verbinding, aanraking, communicatie en intimiteit. Maar dat betekent niet dat wij zelf ooit op een punt zijn aangekomen waarop we het allemaal ‘kunnen’.

Integendeel. Veel van wat we vandaag meenemen in ons werk, hebben we eerst in onze eigen relatie moeten tegenkomen.

Niet in precies dezelfde vorm als bij de koppels die bij ons komen. Wel in mechanismen die waarschijnlijk voor veel mensen herkenbaar zijn: te veel rekening houden met de ander, hopen dat iets vanzelf duidelijk wordt, bang zijn om de verbinding kwijt te raken als je werkelijk zegt wat je wilt.

Elise: mezelf niet langer kleiner maken om de verbinding te bewaren

Mijn neiging was lange tijd om sterk af te stemmen op de ander. Ik voelde snel wat iemand nodig had en kon daar gemakkelijk in meegaan. Dat klinkt misschien zorgzaam, en dat is het soms ook. Maar het kan ook betekenen dat je pas erg laat merkt dat je zelf iets anders wilt.

Ik wachtte bijvoorbeeld te lang met uitspreken wanneer iets voor mij niet meer klopte. Ik wilde de ander geen pijn doen of teleurstellen. Daardoor ontstond uiteindelijk juist meer afstand.

Een belangrijk inzicht voor mij werd dat ruimte geven aan de ander niet betekent dat ik mezelf moet verlaten.

Steeds vaker werd de vraag: wat is er nu nodig?

Soms is dat luisteren. Soms vertragen. Soms zeggen dat ik iets anders wil. En soms gewoon merken dat ik nog geen antwoord heb.

Ik heb ook geleerd dat toestemming niet alleen gaat over grote grenzen. Het zit in veel kleinere momenten: wil ik dit werkelijk? Doe ik dit omdat ik nieuwsgierig ben, of omdat ik denk dat het van mij verwacht wordt? Kan ik van gedachten veranderen terwijl iets al bezig is?

Dat heeft veel veranderd in hoe ik met Gert communiceer, maar ook in hoe ik koppels begeleid.

Gert: zorgen voor iemand is niet hetzelfde als jezelf nodig maken

Mijn patroon zag er anders uit.

Ik koppelde liefde gemakkelijk aan zorgen voor de ander. Er zijn, helpen, iets dragen. Dat gaf betekenis en verbinding, maar ik kon daardoor ook voorbijgaan aan mijn eigen verlangens.

In eerdere relaties bleef ik soms langer dan goed voor mij was. Ik dacht dat volhouden, zorgen en aanpassen betekenden dat ik voor de relatie koos.

Met Elise ben ik gaandeweg gaan leren dat kiezen voor verbinding iets anders vraagt.

Verlangen mag benoemd worden. En de ander hoeft het niet automatisch in te vullen.

Ik spreek nu sneller uit wat ik nodig heb, waar ik bang voor ben en wat ik werkelijk wil. Niet om mijn zin te krijgen, maar om zichtbaar te worden in de relatie.

En ik probeer ook beter te luisteren wanneer Elise iets anders wil dan ik.

Dat klinkt eenvoudig. In de praktijk blijft het oefenen.

Geen perfecte relatie, wel steeds iets eerder merken wat er gebeurt

Er zijn momenten waarop we elkaar heel gemakkelijk vinden. En er zijn momenten waarop oude reflexen ineens weer opduiken.

Elise kan zich terugtrekken of eerst heel lang voelen voordat ze iets uitspreekt. Ik kan sneller willen oplossen, handelen of duidelijkheid zoeken.

Vroeger konden we daar veel langer in blijven hangen.

Nu herkennen we steeds eerder: hier gebeurt iets.

Soms praten we. Soms helpt praten juist niet en gaan we wandelen, raken we elkaar aan, doen we een oefening of nemen we even afstand. Soms is humor precies wat nodig is.

We proberen niet voortdurend ‘goed’ met elkaar om te gaan. We proberen eerlijker te worden over wat er werkelijk gebeurt.

Waarom dit deel uitmaakt van ons werk

We vinden het belangrijk dat koppels bij ons geen ideaalbeeld voorgeschoteld krijgen.

Wij staan niet buiten relaties en kijken er vanaf een afstand naar. We kennen zelf verlangen, verschil, onzekerheid, aantrekkingskracht, irritatie, aanpassing en de angst om iets kwijt te raken.

Onze opleidingen geven ons kaders en werkvormen. Onze eigen relatie helpt ons voelen wat die woorden in het echte leven kunnen betekenen.

Misschien is dat ook waarom we weinig hebben met het idee dat een relatie eerst ‘stuk’ moet zijn voordat je eraan mag werken.

Soms gaat het helemaal niet slecht.

Je voelt alleen dat er meer mogelijk is.

Meer helderheid. Meer vrijheid om te zeggen wat je wilt. Meer ruimte voor verschil. Meer plezier, aanraking of nieuwsgierigheid.

En soms begint dat met iets heel kleins: één van jullie die net iets eerder zegt wat er werkelijk speelt.

Waar we nu staan

We blijven zelf leren.

Niet omdat onze relatie voortdurend werk nodig heeft, maar omdat twee mensen blijven bewegen. Wat tien jaar geleden klopte, hoeft vandaag niet precies hetzelfde te zijn.

Dat vinden we inmiddels niet bedreigend.

Het maakt een relatie levend.

En misschien is dat wel het belangrijkste wat onze eigen weg ons geleerd heeft: verbinding ontstaat niet doordat twee mensen altijd hetzelfde willen.

Ze ontstaat wanneer er genoeg ruimte is om werkelijk te laten zien wie er allebei aanwezig zijn.

Warme groet,

Elise & Gert

Nieuwsgierig hoe wij met koppels werken?

Bekijk het Reconnect Privétraject of maak eerst vrijblijvend kennis met ons.