Liefde vraagt soms dat jij de eerste stap zet, óók wanneer je vindt dat de ander eerst zou moeten bewegen
Niet omdat jij overal schuld aan hebt. Niet omdat grenzen er niet toe doen. Maar omdat een relatie vast kan komen te zitten wanneer beide partners alleen nog wachten tot de ander verandert.
Soms is de moeilijkste stap in een relatie: zelf beginnen
Het is verleidelijk om te denken:
Als hij eerst anders reageert…
Als zij eindelijk begrijpt wat dit met mij doet…
Als mijn partner eerst verantwoordelijkheid neemt…
Dan kan ik weer openen.
Maar soms blijven twee mensen daardoor tegenover elkaar staan, allebei wachtend op een signaal van liefde
Dat betekent niet dat jij verantwoordelijk bent voor het gedrag van je partner.
En het betekent zeker niet dat je over je eigen grenzen heen moet gaan.
Het betekent wel dat je kunt onderzoeken:
Wat doe ík wanneer het spannend wordt?
Sluit ik me af?
Ga ik corrigeren?
Verdedigen?
Redden?
Trek ik me terug?
En wat zou er gebeuren als ik één kleine beweging richting contact maak?
Dat kan iets heel eenvoudigs zijn.
Niet meteen twintig minuten alle emoties uitstorten wanneer je partner geen ruimte heeft.
Maar ook niet:
“Dit is jouw probleem. Bespreek het maar met je therapeut.”
Er zit veel tussen die twee uitersten.
Bijvoorbeeld:
“Ik hoor dat je het moeilijk hebt en ik wil er voor je zijn. Nu heb ik niet voldoende ruimte om alles te ontvangen. Zullen we morgen twintig minuten nemen zodat ik echt bij je kan zijn?”
Dat is een grens.
Maar het is óók verbinding.
Je zegt niet: los het ergens anders op.
Je zegt: jij doet ertoe, én ik zorg voor mijn draagkracht.
Dat verschil is groot.
Bij Connected Hearts werken we veel lichaamsgericht
Omdat patronen niet alleen in gedachten zitten, maar ook zichtbaar worden in hoe we verstijven, terugtrekken, pleasen, vastpakken of uit contact gaan.
Maar lichaamswerk alleen is niet genoeg.
Soms vraagt liefde ook iets heel eenvoudigs en heel moeilijks:
je eigen aandeel zien.
En vanuit daar als eerste één stap zetten.
Niet om de ander te redden.
Wel om de deur naar contact niet onnodig dicht te gooien.
Vraag voor jullie samen:
Wanneer jullie vastlopen, wie wacht er dan meestal tot de ander eerst beweegt?
En wat zou één kleine eerste (fysieke of communicatieve) stap kunnen zijn?
Warme groet,
Gert & Elise
