Ben je écht een goede man… of ben je jezelf kwijtgeraakt in pleasen?

Je werkt hard. 
Je probeert er te zijn voor je partner. 
Je vermijdt conflicten.

Kortom: je wil een goede man zijn.

En toch voel je soms frustratie. Alsof je veel geeft, maar jezelf ergens onderweg bent kwijtgeraakt. Alsof je voortdurend rekening houdt met anderen, terwijl je eigen verlangens, grenzen of noden op de achtergrond verdwijnen.

Veel mannen herkennen dat patroon, ook al praten ze er zelden over.

Het boek No More Mr. Nice Guy van Dr. Robert Glover raakt precies dat thema aan. Niet omdat vriendelijkheid verkeerd zou zijn - integendeel - maar omdat veel mannen geleerd hebben dat liefde iets is wat je verdient door jezelf aan te passen.

Door lief te zijn.
 Door geen last te veroorzaken.
 Door sterk te blijven.
 Door verwachtingen in te vullen zonder echt uit te spreken wat je zelf voelt.

Maar echte verbinding ontstaat zelden vanuit aanpassen.

Vaak ontstaat er onder die “aardigheid” juist spanning: ingehouden frustratie, nood aan bevestiging, conflictvermijding of het gevoel nooit echt helemaal jezelf te kunnen zijn.

Veel mannen hebben nooit geleerd wat gezonde mannelijkheid eigenlijk is.

Sommigen groeiden op met afwezige of harde vaderfiguren.

Anderen leerden vooral afstemmen op de emoties en verwachtingen van anderen.

Daardoor ontstaat soms een verwarring: ofwel wordt mannelijkheid gekoppeld aan hardheid en dominantie, ofwel wordt mannelijke kracht volledig onderdrukt uit angst om “te veel” te zijn.

En precies daar loopt het vandaag vaak vast.

Onze maatschappij vraagt voortdurend snelheid, beschikbaarheid en prestatie. Veel mensen leven in een voortdurende stroom van doen, reageren en zorgen.

In spirituele taal zou je kunnen zeggen: er is veel beweging, veel Shakti-energie, maar weinig bedding.

Terwijl veel relaties juist verlangen naar iets anders: rust, aanwezigheid, richting, gegrondheid.

Niet controle.
 Niet macho-gedrag. 
Maar een man die aanwezig kan blijven. Die niet dichtklapt onder spanning. Die niet voortdurend pleast of zichzelf wegcijfert. Die eerlijker wordt over wat hij voelt, wil en nodig heeft.

Dat is niet alleen bevrijdend voor hemzelf: het brengt vaak ook meer ontspanning in de relatie.

Want veel partners verlangen uiteindelijk niet naar een “perfect lieve man”, maar naar iemand die voelbaar aanwezig is. Iemand met helderheid, richting en integriteit. Iemand die niet voortdurend bevestiging nodig heeft, maar zichzelf kan dragen.

Wanneer een man beter voor zichzelf leert zorgen, grenzen leert voelen en minder invult voor de ander, ontstaat er vaak meer rust én meer aantrekkingskracht. Niet omdat hij harder wordt, maar omdat hij echter wordt.

Pleasen lijkt soms liefde, maar is vaak een vorm van angst. Angst om afgewezen te worden. Angst om conflict te veroorzaken. Angst om niet goed genoeg te zijn.

Echte verbinding vraagt iets anders: eerlijkheid, verantwoordelijkheid en de moed om zichtbaar te worden als mens. Niet perfect. 
Wel echt.

En misschien is dat uiteindelijk waar volwassen mannelijkheid over gaat. Niet over domineren of bewijzen. Maar over aanwezig kunnen blijven in je lichaam, in je waarheid en in relatie tot de ander. Niet harder worden. Wel steviger gegrond en met een open hart je partner voelen.

Nb: deze dynamieken kunnen natuurlijk bij iedereen aanwezig zijn, ongeacht gender of relatievorm. We gebruiken hier woorden zoals “mannelijk” en “vrouwelijk” vooral als manier om bepaalde energieën of kwaliteiten te benoemen die in elke mens aanwezig kunnen zijn.

Warme groet, Gert & Elise