Hoe Tantra voor ons begon — en langzaam thuiskomen bij onszelf
- Connected Hearts
- 4 dec 2025
- 8 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 9 dec 2025
Elise
Mijn eerste aanraking met Tantra was onverwacht eenvoudig
Ik was puber toen ik een documentaire zag over de actrice Trudie Styler en haar partner Sting (Gordon Sumner). Ze vertelden niet over erotiek of spectaculaire technieken, maar over iets dat voor mij meteen heel zuiver voelde: aandacht hebben voor elkaar. Tijd maken voor verbinding. Eerst je eigen energie verzorgen en dan samen genieten van traagheid, aanraking, woorden die mogen landen en lichaam dat volledig aanwezig is. Ook een diner of een andere verbindende activiteit kon in het urenlange tantrische spel zitten.
Het raakte me diep. Niet omdat het “bijzonder” leek, maar juist omdat het zo gewoon en menselijk was. Iemand écht zien. Jezelf laten zien. De tijd nemen om samen te ademen, te masseren, te praten, te voelen. Later hoorde ik Ali Hewson, de partner van Bono (Paul Hewson) zeggen: “Het enige wat ik wil, is dat je me elke dag ziet staan en waardeert om wie ik ben.” Dat resoneerde meteen. In de kern verlang ik precies daarnaar: gezien worden, gevoeld worden en dat het niet vanzelfsprekend wordt.
De moeilijke weg naar dat verlangen
Ik weet dat ik soms veeleisend kan overkomen. Niet vanuit oordeel, maar omdat ik voel hoe belangrijk oprechte aanwezigheid voor mij is. En die ook graag geef. En omdat ik vaak merkte dat mensen om me heen daar niet altijd evenveel waarde aan hechtten, of het niet in dezelfde exclusiviteit wilden verkennen. Het gevolg? Ik paste me aan. Soms onderhuids, soms zonder het volledig te beseffen. Tot de onverwerkte lagen zich opstapelden en mijn lichaam begon te spreken: onrust, spanning, ziek worden, niet meer kunnen wegduwen wat gezien wilde worden.
Tijdens een nieuwe relatie (deze keer met Gert;-) kwam alles tegelijk aan de oppervlakte. Niet als fout, maar als uitnodiging. Een diepere laag die zei: “Kies voor jezelf. Niet tegen een ander, maar vóór jouw waarheid. Voor jouw manier van liefhebben. Voor jouw taal.”
Ik vroeg me af waarom ik dat niet al vanaf mijn eerste relatie kon. Waarom groei soms zo schokkerig gaat. Ik had mezelf kunnen veroordelen, maar uiteindelijk koos ik voor iets anders: vergeving. Zachtere zelfliefde. Begrijpen dat we pas kunnen handelen naar iets als het bewust genoeg is om te zien. En dat mijn ex-partners getuigen waren van mijn transparantie, telkens mee verschuivend in het proces — soms onhandig, altijd met juiste intentie — daarvoor ben ik dankbaar.
Tantra als wakker worden
Tantra hielp mij om eerlijker te worden. Niet alleen naar een partner, maar vooral naar mezelf. Ik leerde vragen stellen zoals:
Wat wens ik echt?
Waar ligt mijn grens?
Waar bevind ik mij in de cirkel van geven, ontvangen, nemen en toestaan? (De Cirkel van Overeenkomst door Dr. Betty Martin)
Waar draag ik verantwoordelijkheid voor mijn duidelijkheid?
En ik leerde herkennen waar ik vastzat in oude patronen: taboe op genieten, blokkades in mijn lichaam, de neiging me terug te trekken of te pleasen.
Via tal van opleidingen en ervaringen werd ik wakkerder in wie ik ben en wat ik nodig heb om gezond en open te kunnen leven.
Ik ontdekte dat ik een soort kanarie in de mijn ben: ik voel heel snel wanneer er iets uit balans raakt. Vroeger vond ik dat lastig. Nu leer ik het uitspreken, niet meer vanuit nood, maar vanuit liefde voor verbinding. Ik kan niet gezond blijven als ik mijn binnenwereld wegduw — mijn lichaam laat het me voelen.
Tantra is niet wat mensen vaak denken
Tantra is voor mij geen lifestyle, geen muziek met hangdrums, geen bohemian outfits, geen erotiek. Dat kan er allemaal omheen zweven, maar dat is het niet.
Tantra is voor mij:
verlangen mogen voelen zonder taboe
grenzen en wensen helder durven erkennen
aanwezigheid bij wat opent én bij wat krimpt
adem door ongemak
eerlijk zijn zonder te manipuleren
niet samenvallen met emoties, maar ze wel volledig ervaren
leven in de bedding van het lichaam terwijl je de beweging van het leven voelt
Het is een non-dualistische manier van kijken naar wat er gebeurt — eb en vloed, opengaan en sluiten, nabijheid en afstand — zonder jezelf te verliezen.
Van kinderlijke verwondering naar volwassen verbinding
Als kind vroeg ik me al af wat bestaan is. Waar het heelal ophoudt, en wat er achter zit. Ik onderzocht de natuur, mijn gedachten, mijn lichaam. Later onderzocht ik mijn verlangens, grenzen en angsten in relaties. En telkens opnieuw kwam ik uit bij dezelfde beweging: ik wilde gezien worden, maar vond het moeilijk om te geloven dat ik zelf iets mocht willen — zeker in intimiteit.
Betty Martin beschrijft vier stappen naar vervulling:
iets kunnen ontvangen als indruk
het kunnen registreren als echt
jezelf waard vinden om het te mogen ontvangen
het kunnen uiten
Mijn moeilijkste stap was nummer drie. Tantra heeft me geholpen die laag te openen, zachter te maken, en van daaruit eerlijker te leven.
Mijn dagelijkse practice
Gezond egoïsme — dat doorstroomt naar liefde voor anderen.
Open communiceren — ook als het ongemakkelijk is. Verlangen voelen — zonder dat het altijd vervuld hoeft te worden.
In de bedding blijven — samen aanwezig, zonder forceren.
Weten dat verbinding geen prestatie is maar een plek waar je in mag zakken.
Tantra is voor mij geen vlucht uit het leven. Het is een manier van in het leven staan — met open ogen, een open lichaam en een open hart.
Gert
Op één lijn: het fundament dat mijn leven veranderde
Sommige momenten in het leven brengen je tot stilstand. Niet omdat je dat wilt, maar omdat je geen andere keuze hebt dan even diep adem te halen en te kijken naar wat overblijft als alles om je heen wegvalt.
In 2017 kwam ik precies daar terecht.
Mijn scheiding betekende het einde van twaalf jaar samenleven, maar het voelde als veel meer dan dat. Het betekende dat ik mijn zoon minder zou zien, dat het huis waar we jarenlang met liefde aan hadden gebouwd verkocht moest worden, en dat ik — door economische omstandigheden op mijn werk — plots zonder werk zat. In één week tijd leek elk houvast weg.
En toch gebeurde er iets waardevols in die periode. Ik zag mijn eigen aandeel in alles.
Niet om mezelf iets te verwijten, maar om opnieuw richting te vinden. Toen ik durfde erkennen welke rol ik had gespeeld, ontdekte ik ook hoeveel kracht ik had om het anders te doen.
Dat inzicht gaf me de ruimte om opnieuw te bouwen: een nieuwe woonst, nieuwe mensen om me heen, nieuwe vragen over wat ik professioneel echt wilde betekenen. Vragen die ik misschien veel eerder had mogen stellen.
Verbinding als kompas
Door dat hele proces werd één waarheid glashelder voor mij: de relatie met mijn partner is een fundament dat alles in mijn leven beïnvloedt. Niet alleen emotioneel, maar ook praktisch. Energetisch. Menselijk. Toen Elise in mijn leven kwam — ondertussen vier jaar geleden — voelde ik vanaf het begin hoe belangrijk het voor mij was om bewust te kiezen hoe ik mijn relatie wilde invullen.
Onze relatie is vanaf dag één gebouwd op bewuste keuzes. Ik wist hoeveel waarde ik hecht aan verbinding, knuffels, fysiek contact, aan het gevoel van écht samen zijn. Het was iets wat ik altijd wel voelde, maar waarvan ik me niet volledig bewust was hoe belangrijk het voor mij écht was. Ik stond mezelf niet altijd toe om daarin volledig te kiezen wat voor 100% klopte voor mij. Ik dacht lang dat dit gewoon ‘zo hoorde’ in een relatie en dat ik me maar moest neerleggen bij hoe het was, in plaats van er echt uiting aan te geven en ernaar te handelen. Met Elise hoef ik dat niet uit te leggen — zij voelt dat precies zo. En dat opent iets in mij dat moeilijk in woorden te vatten is.
De kracht van afstemmen
Wat ik de laatste jaren heb geleerd, is dat een sterke relatie geen toeval is. Ze blijft niet vanzelf overeind. Ze groeit wanneer ik bereid ben te blijven communiceren, eerlijk te zeggen wat ik nodig heb, te luisteren naar wat Elise verlangt en samen te blijven afstemmen of we nog steeds dezelfde richting opgaan.
Door die bewuste afstemming blijft ons fundament stevig staan.
En dat fundament werkt door in alles:
in hoe ik werk
in hoe Elise en ik met mijn zoon omgaan
in hoe ik door het leven beweeg
De liefde die wij samen voelen sijpelt door in alle domeinen van ons leven. Soms subtiel, soms heel duidelijk, maar altijd voelbaar.
Exponentiële groei
Er is nog iets dat ik de laatste jaren diep heb leren begrijpen:
persoonlijke groei wordt pas echt exponentieel wanneer ik die samen aanga met een partner.
Niet omdat een relatie me oplapt of volledig maakt, maar omdat ze me spiegelt.
Ik word geconfronteerd met stukken van mezelf die ik anders misschien nooit zou zien: mijn patronen, mijn angsten, mijn verlangens die ik lang heb weggeduwd.
Met Elise naast me, die niet wegloopt wanneer het moeilijk wordt, maar blijft kijken, voelen en meebewegen… dán wordt groei niet angstaanjagend, maar bevrijdend.
Het wordt een pad dat we samen wandelen. Niet omdat het altijd gemakkelijk is, maar omdat we samen méér worden dan ik alleen ooit zou zijn.
Elke dag bewust kiezen
Het mooiste dat ik heb geleerd is misschien wel dit:
liefde is geen constante, maar een keuze die ik telkens opnieuw maak.
En wanneer ik die keuze bewust maak — met eerlijkheid, zachtheid en aanwezigheid — ontstaat er een fundament waarop alles in mijn leven steviger, rustiger en liefdevoller begint te voelen. Elise en ik kiezen dat. Elke dag opnieuw. Niet omdat we perfect zijn, maar omdat we willen blijven groeien — als individu en als koppel. En dat maakt mijn leven vandaag rijker dan ik ooit had kunnen voorzien.
Aanvullende reflectie van Elise
Ik merk vaak dat we geluk in een relatie koppelen aan momenten. Iets leuks samen doen, een fijn gevoel, even ervaren dat het klopt. Maar voor mij gaat geluk eigenlijk veel dieper.
Hoe dichter je bij jezelf bent — bij je kern, bij wie je écht bent — hoe meer rust er ontstaat. Ruimte om jezelf te voelen, met alles wat licht is en alles wat lastig is. Vanuit die plek kun je ook voller aanwezig zijn bij je partner.
Want als je niet in je kern zit, ga je sneller pleasen, fixen, aanpassen… Niet omdat je dat wilt, maar omdat er vanbinnen nog geen vrede is. Met jezelf. Of met een oud stuk dat gezien wil worden.
En wanneer je wél meer van jezelf toelaat, ontstaat zo’n rimpel-effect van helderheid. In je relatie, vriendschappen, werk, creativiteit, sensualiteit… eigenlijk overal. Je reageert dan vanuit je kern, niet vanuit spanning.
Vandaag zei ik tegen Gert dat ik soms wíl helpen wanneer iemand zegt gelukkig te zijn, maar ik voel dat het niet van binnenuit komt. Dat ik iets wil aanraken. Maar fixen werkt niet. Het moet van binnenuit komen, nooit van mij.
Toen ik dat uitsprak, kregen we allebei tranen in onze ogen. Omdat die plek — die kern — precies is waar echte ontmoeting ontstaat.
Het afgelopen jaar wilde ik zo graag groeien… soms vanuit verwachtingen, soms vanuit het idee dat ik de wereld moest verbeteren. Maar dat werkt niet. Wat wél werkt, is mezelf beter begrijpen, kiezen voor wat klopt, en zien hoe dat doorstroomt in onze relatie.
En blijkbaar mogen wij, als koppel, gewoon leven zoals we leven. Niet perfect, wel echt. En als dat iemand raakt of inspireert, dan is dat mooi — maar nooit een doel op zich.
Wil je graag verder onderzoeken, samen met je partner?
Dan ben je welkom — in jullie tempo, op jullie manier.
Warme groet van Gert & Elise
