Toen een dode duif ons iets vertelde over intimiteit, neurodiversiteit en zenuwstelsels in relatie

Onlangs vonden we in de tuin een dode duif.

Of beter gezegd: een duif zonder hoofd.

Niet meteen het meest romantische begin van een relatietekst 🙂

Onze eerste associatie?

Kali. De mythologische godin die oude structuren, illusies en ego’s vernietigt. De wilde vrouwelijke energie die “het hoofd eraf haalt” wanneer iets niet meer levend voelt.

Niet bepaald subtiel dus.

En eerlijk: het beeld raakte ons waarschijnlijk ook omdat we de avond ervoor ruzie hadden gehad over intimiteit, verbinding en de typische dynamieken die na een paar jaar relatie zichtbaar beginnen te worden.

Zo van die gesprekken waarin je plots beseft:

“Ah ja. We dragen eigenlijk allebei nog een hele geschiedenis mee in hoe we liefhebben.”

Voor Gert voelt Elise haar verlangen om aandacht te blijven geven aan intimiteit soms alsof hij opnieuw terechtkomt bij verwachtingen die hij vroeger kende:

• “ik moet iets doen”

• “ik moet voldoen”

• “ik ga tekortschieten”

Terwijl Elise net bang wordt wanneer verbinding te vanzelfsprekend wordt.

Niet omdat Elise constant “meer” wilt, maar omdat ze heel gevoelig is voor wanneer levendigheid langzaam uit een relatie begint weg te sijpelen.

En dan bots je dus.

Niet omdat je elkaar niet graag ziet.

Maar omdat twee zenuwstelsels soms totaal anders reageren op exact hetzelfde verlangen.

Wanneer spontaniteit voor de ene fijn voelt… en voor de andere overweldigend

Elise merkt bij haarzelf dat intimiteit vaak ontstaat vanuit spontaniteit.

Een blik, gevoel of moment waarop ze denkt:

“Kom, laten we even samen zijn.”

Maar voor Gert werkt dat zenuwstelselmatig anders.

Voor hem helpt het vaak net wanneer iets aangekondigd wordt.

Wanneer hij weet:

• wat Elise verlangt

• wat Elise haar intentie is

• dat er geen druk ligt

• dat hij tijd krijgt om te schakelen

En ergens voelde dat voor Elise soms verdrietig. Alsof spontaniteit verloren ging.

Tot we begonnen te begrijpen dat voorbereiding niet hetzelfde is als onromantisch zijn.

Voor sommige mensen ontstaat spontaniteit pas ná veiligheid.

Dat zien we trouwens ook vaak bij koppels die neurodivergent, hooggevoelig of prikkelgevoeliger zijn. De ene partner voelt: “We moeten bewust ruimte maken voor verbinding”, terwijl de andere vooral probeert te voorkomen dat intimiteit opnieuw een plek wordt waar hij of zij moet presteren, raden of overspoeld raakt.

En dan krijg je vaak een pijnlijke dans:

de ene trekt aan verbinding,

de andere beschermt autonomie.

De ene bewaakt levendigheid,

de andere veiligheid.

Maar onder die botsing zit meestal exact hetzelfde verlangen:

verbonden blijven.

Werken aan intimiteit in je relatie kan ook vermoeiend worden

Wat het voor ons soms extra uitdagend maakt, is dat we dit werk ook professioneel doen.

We begeleiden koppels rond verbinding, communicatie, consent en lichaamsbewustzijn. We creëren rituelen, oefeningen en bedding voor anderen.

Maar daardoor gebeurt soms iets grappigs én confronterends:

zelfs onze intimiteit kan onbewust “werk” worden.

Dan moet de setting juist zijn, de energie afgestemd, de timing goed, de bedding veilig, niemand overprikkeld en niemand onder druk.

En voor je het weet ben je twee begeleiders geworden die proberen te ontspannen 🙂

Terwijl we tegelijk weten hoe waardevol bewuste aandacht kan zijn. Veel koppels nemen net te weinig tijd om stil te staan bij verbinding, intimiteit en wat er werkelijk leeft tussen hen.

Voor ons ligt de uitdaging soms aan de andere kant.

Omdat we hier dagelijks mee bezig zijn, merken we dat verbinding niet altijd ontstaat door er nóg meer aandacht aan te geven. Soms ontstaat ze juist wanneer we samen wandelen, reizen, lachen of gewoon wat aanrommelen zonder bedoeling.

Alsof alles wat we geoefend, onderzocht en geleerd hebben dan vanzelf mag meebewegen in het gewone leven.

De waakzame partner is niet altijd controlerend

Iets wat Elise persoonlijk ook mocht leren, is dat haar waakzaamheid rond intimiteit niet automatisch betekent dat ze “de moeder” is of controle wilt.

Soms is ze gewoon gevoelig voor wanneer verbinding minder levend begint te voelen.

En dat is een moeilijke nuance.

Want wanneer die gevoeligheid uit angst komt, voelt de ander druk.

Maar wanneer de een ze volledig wegduwt, verliest ze/hij/x iets essentieels.

Dus de zoektocht werd voor ons niet:

“moet het spontaan zijn of gepland?”

Maar eerder:

“hoe creëren we genoeg veiligheid zodat spontaniteit opnieuw kans krijgt?”

Dat is iets heel anders.

Misschien is dit gewoon volwassen intimiteit

Na enkele jaren relatie verandert intimiteit sowieso van vorm.

Niet slechter of minder echt. Maar anders dan in het begin. Minder gebaseerd op de verliefdheid.

Meer op:

• afstemming

• eerlijkheid

• zenuwstelsels leren kennen

• vertragen

• humor

• soms mislukken en opnieuw proberen

• verlangen onderzoeken

Misschien is volwassen intimiteit niet:

altijd spontaan vuurwerk voelen, maar blijven kiezen om elkaar te ontmoeten,

zelfs wanneer jullie gebruiksaanwijzingen totaal verschillend blijken te zijn.

En de onthoofde duif? Die bleek uiteindelijk waarschijnlijk gewoon het werk van een kat.

Gelukkig maar 🙂

Warme groet,

Gert & Elise

Niet klaar voor groepswerk of privésessies?

Jullie kunnen ook thuis beginnen: Samen thuis verbinden

In een eerdere blog schreven we al uitgebreider over veiligheid en het lichaam.

Lees hier verder.