Waarom liefde soms vervaagt (en wat het ons eigenlijk laat zien)

Veel mensen denken dat het doel van een relatie vooral plezier is. In het begin voelt alles licht en moeiteloos: lachen, aantrekkingskracht, verwondering. Maar op een gegeven moment kan dat plezier afnemen, en dan voelen veel mensen de neiging om weg te gaan. Ze denken dat ze ergens anders datzelfde geluk en diezelfde vreugde weer zullen vinden.

Wat ze zich vaak niet realiseren, is dat het verlies van plezier niet alleen te maken heeft met veranderende chemie of met de ander. Het heeft te maken met persoonlijke groei – of liever gezegd: met het uitblijven daarvan.

In het begin voelen we ons aangetrokken tot iemand door overeenkomsten, maar vaak ook door eigenschappen die we bewonderen en aantrekkelijk vinden. Soms zijn dat kwaliteiten die wij zelf in ons dragen, maar die we in onze jeugd hebben losgelaten omdat ze niet werden gezien of gewaardeerd. Diezelfde kwaliteiten herkennen we onbewust in onze partner.

Blijven we in een relatie zonder zelf te groeien, dan kan het gebeuren dat diezelfde eigenschappen die ons eerst aantrokken, ons later frustreren. Het is niet dat de ander veranderd is – het is dat wijzelf niet zijn meegegroeid. En in plaats van naar binnen te kijken, leggen we onbewust de schuld bij de ander.

In mijn eerdere relaties was ik hier veel minder bewust van. Ik merkte vaak irritatie naar de ander, zonder te beseffen dat de situaties en triggers waarvan ik de ander de schuld gaf, vooral iets over mijzelf vertelden. Door hier meer bewust van te worden, kunnen onaangename situaties veel sneller getransformeerd worden, waardoor er ruimte komt voor liefde in plaats van frustratie.

In mijn relatie met Elise gaan we hier nu heel bewust mee om. We weten dat persoonlijke en gezamenlijke groei de basis is voor een deugddoende en duurzame relatie. Soms is dat spannend, soms frustrerend, maar we begrijpen dat juist het uitdagen van elkaar in onze patronen, tekortkomingen en triggers een kans is. Een kans om te groeien, te verdiepen en vooruit te gaan, zowel individueel als samen. Het is die bewuste confrontatie met onszelf én met elkaar die onze relatie levendig, eerlijk en krachtig houdt.

Het mooie – en tegelijk uitdagende – van een relatie is dat ze ons uitnodigt om te groeien. Om onze patronen te ontmoeten en te transformeren, om ons hart open te houden en liefde dieper te ervaren. In mijn werk met koppels en individuen begeleid ik dit proces door bewuste aanraking, hartenergie en communicatie. Zo ontstaat een veilige ruimte waarin intimiteit, verbinding en liefde kunnen stromen, ook wanneer het ongemakkelijk voelt.

Liefde is geen constante stroom van plezier. Liefde is een uitnodiging: een uitnodiging om onszelf te ontmoeten, te groeien en ons hart open te houden. En wanneer we die uitnodiging aannemen, ontstaat een diepere, rijkere liefde – een liefde die niet verdwijnt, maar meegroeit met wie we werkelijk zijn.